Bir Banka Uygulamasının İçinde Kaybolduğum Akşam
Kayseri’nin soğuğu ve içimdeki sıcak/soğuk savaş
Kayseri’de akşamlar bazen insanın içine daha çok işler. Dışarıda rüzgâr sert eserken evin içinde bile bir sessizlik olur; o sessizlik insanın kendi düşüncelerini büyütür. O gün de öyle bir gündü. 25 yaşındayım ve uzun zamandır günlük tutuyorum. Ama o gün defterin sayfalarına değil, zihnimin içine yazıyordum sanki.
Banka uygulamasını açtığımda elimde iki ayrı dünya vardı: biri döviz hesabı, biri TL hesabı. Arada sıkışıp kalmıştım. O an fark ettim ki mesele sadece para değildi; sanki geçmişte biriktirdiğim umutları, geleceğe çevirmeye çalışıyordum.
Bir süredir birikim yapıyordum. Küçük küçük, kimseye söylemeden. Döviz hesabında duran o para bana güven veriyordu ama aynı zamanda uzak duruyordu benden. TL hesabım ise günlük hayatın gerçek yüzüydü: kiralar, faturalar, market alışverişi… İkisi arasında gidip gelmek, içimde iki farklı insanı aynı bedende taşımak gibi bir şeydi.
Ve o akşam, karar vermem gerekiyordu.
Uygulamayı açtığım ilk an: küçük bir tereddüt
Telefonu elime aldığımda aslında çok basit bir şey yapacağımı düşünüyordum: Döviz hesabından TL hesabına para aktarma İş Bankası üzerinden nasıl yapılır, bunu halledecektim. Ama insan bazı şeyleri “basit” sanırken, iç dünyası bambaşka yerlere gidiyor.
Uygulamayı açtım. Şifreyi girdim. O mavi ekranın içindeki sessizlik bile bana ağır geldi. Hesaplarım karşıma çıkınca bir an durdum. Sanki her biri bana bakıyordu.
Döviz hesabım:
“Beni bozma, ben geleceğim.”
TL hesabım:
“Beni yalnız bırakma, ben bugünü taşıyorum.”
O an gülümsedim ama içimden. Çünkü gerçekten böyle hissediyordum.
Kararın eşiğinde: umut mu, kayıp mı?
Parayı TL’ye çevirmek basit bir işlem gibi görünüyordu ama benim için bir tür karar anıydı. Sanki “beklemek” ile “harekete geçmek” arasında bir çizgi vardı ve ben o çizgiye ayağımı koymuş bekliyordum.
Bir yandan döviz yükselir mi diye düşündüm. Diğer yandan “şimdi ihtiyacım var” gerçeği yüzüme çarpıyordu. İçimdeki sesler birbirine karışmıştı.
Bir köşede umut vardı: “Biraz daha bekle, belki daha iyi olur.”
Diğer köşede hayatın kendisi vardı: “Şimdi lazım.”
Ve ben, her zaman olduğu gibi, hayatı seçtim.
Döviz hesabından TL hesabına geçişin iç dünyası
İşlemi başlatmadan önce elim biraz titredi. Menüye baktım: hesaplar arası transfer, döviz bozdurma, TL’ye çevirme…
Ekrandaki seçenekler aslında birer kelimeydi ama benim için anlamları ağırdı. Çünkü her tıklama bir karar, her onay bir kabullenişti.
Adım adım değil, his his ilerleyiş
Döviz hesabını seçtim.
Sonra TL hesabını.
Miktarı yazarken bir an durdum. Sanki yazdığım rakam, hayatımda bir şeyi değiştiriyordu. Küçük ama önemli bir değişim.
“Onayla” tuşuna bastığım an, içimde garip bir boşluk oldu. Sanki bir şey kaybettim ama aynı anda bir şey kazandım.
İşlem tamamlandı.
Ekranda “başarılı” yazıyordu ama benim içimdeki başarı hissi çok daha karmaşıktı.
Kayseri gecesi ve iç hesaplaşma
Telefonu bıraktım. Bir süre tavana baktım. Kayseri’nin gecesi sessizdi ama benim içim öyle değildi.
Kendime kızdım biraz. Neden bu kadar büyütüyorsun dedim içimden. Sonra hemen cevap verdim: Çünkü bu sadece para değil.
Gerçekten de öyleydi. O döviz hesabında duran şey, aslında benim biriktirdiğim sabrın, bekleyişin ve hayallerin bir parçasıydı. TL hesabına geçince sanki o hayaller biraz daha “gerçek hayata” yaklaşmıştı.
Ama bu yakınlık her zaman huzur getirmiyor.
Küçük bir işlem, büyük bir his değişimi
İnsan bazen bir bankacılık işlemi yaparken bile kendi hayatını sorgulayabiliyor. Ben de o gece tam olarak bunu yaşadım.
Döviz hesabından TL hesabına para aktarma İş Bankası üzerinden yaptığım o işlem, aslında bana şunu hissettirdi: Hayat bazen büyük kararlarla değil, küçük tıklamalarla değişiyor.
Ama bu küçük tıklamaların içinde büyük duygular saklı.
Heyecan vardı, çünkü bir şey yapmıştım.
Huzursuzluk vardı, çünkü belirsizlik hâlâ devam ediyordu.
Umut vardı, çünkü artık elimde kullanabileceğim bir şey vardı.
Ve biraz da korku vardı, çünkü yanlış mı yaptım sorusu insanın peşini kolay bırakmıyor.
Sabah olduğunda kalan his
Sabah uyandığımda ilk iş telefonuma baktım. Belki bir değişiklik olmuştur diye değil, daha çok “gerçek mi yaptım bunu” hissiyle.
Evet, gerçekti.
Hesaplarım yerli yerindeydi. Ama ben aynı kişi değildim sanki. Bir gece önceki ben ile sabahki ben arasında görünmez bir fark vardı.
Kahvemi içerken düşündüm: İnsan neden para hareketlerini bu kadar içselleştirir?
Cevap basitti aslında: Çünkü para, sadece para değildir. İnsan için güven, plan, gelecek ve bazen de korkudur.
Kendimle yaptığım sessiz konuşma
O gün günlüğüme yazdım:
“Bugün küçük bir işlem yaptım ama içimde büyük bir şey değişti. Döviz hesabımdan TL hesabıma geçiş yaptım. Basit görünüyor ama ben basit hissetmedim. Sanki bir bekleyişi bitirdim. Sanki bir şeyleri artık ertelemeyi bıraktım.”
Yazarken fark ettim ki aslında mesele para değilmiş. Mesele, karar vermekmiş.
Ve ben karar vermiştim.
İçimde kalan son düşünce
İlgili Makale: Doğu Anadolu Bölgesi'nde petrol var mı ?
Bazen insanlar büyük değişimleri dışarıda arar. Yeni şehirler, yeni işler, yeni hayatlar… Ama bazen değişim, telefon ekranında bir butona basmak kadar sessiz olur.
O gece bunu öğrendim.
Kayseri’nin soğuk gecesinde, küçük bir bankacılık işlemi bana büyük bir şeyi hatırlattı: İnsan, kendi içindeki belirsizliği çözmeden dış dünyada netlik bulamıyor.
Ve ben o gece, ne tamamen rahattım ne tamamen huzursuz.
Sadece gerçek bir şey yaşamış gibi hissediyordum.
Ve bu his, sabaha kadar içimde kaldı.